Wij als koppel

Bram en ik leerden elkaar in februari 2016 kennen… op Tinder (jup, I know). Het eerste halfjaar dat we samen waren, was voor mij wat wennen (lees: eerste echte relatie). In september ging het even mis, Bram zat in een depressieve periode en hij dacht of vond dat ik daar niet zou kunnen mee omgaan. Na een week en veel praten was onze relatie terug op de goede weg. Sindsdien wist ik dat ik een “specialleke” vasthad, nu ik denk dat ik voorbestemd was om een “specialleke” te hebben als vriend 🙂

Sinds februari 2019 wonen we samen in een heel leuk huurhuis, ik wist natuurlijk dat er heel wat op mij te wachten stond. Nu moesten we alles alleen doen, begon ik met werken en zaten we nu echt 7/7 dagen bij elkaar. 2019 zie ik als een jaar vol uitdagingen in onze relatie, die heeft serieus onder druk gestaan. Waarom? Omdat ik dan pas echt besefte, wow een bipolaire stoornis, dat is echt geen lachertje! Er waren ook meer depressieve dan manische periodes, en nu heb ik dat door. Het was echt geen makkelijk jaar, het was vaak ploeteren en er waren heel veel ruzies. Persoonlijk nam ik veel hooi op mijn vork, ik wou super zijn in mijn job als woonbegeleider, ik wou gezond koken, ervoor zorgen dat het huis proper en goed onderhouden was, goedkoop inkopen doen, voldoende sparen, rekeningen op tijd betalen en dan nog eens Bram soms op de rails houden. Man man man, was dat toch wel veel hooi!

Pas in december kreeg ik een deuk, een serieuze deuk. Na mijn verjaardagsfeestje zakte ik volledig in elkaar, de woorden “ik kan dit echt niet meer alleen aan” spoken nu nog door mijn hoofd. Ik kan echt niet alles van het huishouden op mij nemen, mijn job als de beste uitvoeren en ervoor zorgen dat Bram niet te veel depressieve periodes heeft of daar toch niet te veel last van heeft. Ik probeerde dit te doen door het huishouden op mij te nemen, maar ik besefte dat dit echt niet meer ging. We hebben een heel goed en serieus gesprek gehad en daarna viel alles wat terug in zijn plooi. Bram heeft mij opgevangen, ik kon op hem rekenen en daar ben ik enorm dankbaar voor. Dat moet niet makkelijk zijn geweest voor hem. Nu, vele maanden later, doe ik voor mij persoonlijk een toffere job, laat ik hem meehelpen in het huishouden maar ik moet er nog steeds voor zorgen dat ik de ideale partner ben voor hem. Iemand die ALTIJD sterk is om hem op te vangen waar nodig, ik kan het mezelf niet permitteren in een dipje te geraken, ik moet een sterke vrouw zijn die haar partner kan opvangen wanneer hij valt.. en valken doet hij sowieso. Maar hey, voor de mensen die je echt graag ziet, doe je alles!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s