Aandringen, blijven aandringen

Ken je dat? Je stuurt mails, pleegt telefoontjes en niemand antwoordt of lijkt je te willen helpen? Awel ja, dat ondervinden wij dus voor psychiatrische hulp.

Jeja, ’t is echt waar. Na de afspraak van Bram bij de psychiater (16! april), kreeg hij niets meer te horen. Zou ze na 3 weken iets laten horen? Jep. Heeft ze dit effectief gedaan? Ha, nope. We hebben haar 4 weken gegeven om contact te zoeken, daarna heb ik het heft in handen genomen en contact beginnen zoeken in naam van Bram. Waarom doe ik dit? Omdat hij de kracht en moed niet vindt dit zelf te doen. Hij heeft hulp gevraagd en gezocht, de drempel om dit nóg eens te doen is gewoonweg te groot. Als mantelzorger neem ik die taak op mij. Ook omdat ik weet dat het anders zou blijven aanslepen.

Dus ik maar mails sturen en telefoons plegen naar het psychiatrisch centrum. Natuurlijk word je eerst doorverbonden met het medisch secretariaat. Zij weten niet veel meer dan je zelf eigenlijk al weet. “We zullen het morgen doorgeven aan de dokter, mevrouw”. Ik ben dan nog een geduldige die een week wacht op verdere informatie. Geen avance, geen feedback. Ik beslis een mail te sturen met de aandrang dat het enorm dringend is. 5 dagen later, nog steeds geen antwoord. Wat moet ik eigenlijk doen om antwoord te krijgen?

Bram besliste deze week zelf eens te bellen. Hij werd doorverbonden met een medewerker die mensen test op ADHD. “U staat op een wachtlijst, meneer”, kreeg hij als antwoord terug. Ahja, tof om dit na bijna 3 maanden te weten te komen! Jesus Christ zeg.

Maar oké, die test is nu ook niet echt van levensbelang. Wat wel van levensbelang is, is dat er dringend een nieuwe consultatie moet plaatsvinden. Het gaat niet zo goed en het lijkt er op dat daar niet snel verandering in komt. Jammer genoeg. Dus: hulp is enorm noodzakelijk, maar jah ze moeten hem nog willen helpen ook. Ik mailde nog maar eens met alle uitleg die nodig is en een enorme luide kreet naar hulp. Tot op vandaag heb ik nog geen antwoord gekregen. Nu, ik weet niet goed wat je precies moet doen als de hulp zo dringend nodig is. Want hier in België moet je het hele internet af zoeken naar correcte informatie. Waar moet je in godsnaam naartoe om hulp te krijgen?? Ik spreek dan over hulp in 2de lijn, dus een stap verder dan een psycholoog.

Ik dacht: oké, Bram gaat naar een consultatie. Hij zit dan in het systeem en de trein kan langzaamaan vertrekken. Waarom ben ik toch zo naïef? Waarom dacht ik dat we vertrokken waren? We staan nog nergens. Dus please, België, doe er iets aan! Maak hulp toegankelijker en vrijer. En jah wachtlijsten, da’s iets moeilijk. True story. Maar waarom wordt er niet gekeken als iemand zo diep in de put zit?

Ma bon, genoeg geklaagd en gezaagd zeker? Ik wou dit even kwijt en laten zien dat hulp zoeken én vinden hier niet zo evident is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s