Zorgpartner

Ik nam even rust van het schrijven en dat deed deugd. Na 6 maanden ben ik helemaal klaar met de stilte, wil ik opnieuw schrijven en van mij laten horen. De tijd heeft mij wijzer gemaakt. Het heeft mij zaken doen inzien: Ik ben 26 jaar en zorgpartner.

Over wat heb je het nu eigenlijk? Wel, we hebben samen een helse periode achter de rug. November was een maand om rap te vergeten maar tegelijkertijd ook niet. Het was een periode vol crisismomenten, huilbuien, agressie, alcoholmisbruik en depressieve momenten. Ik snap niet goed dat ik niet eerder aan de alarmbel getrokken heb. Ik had wel door dat het diep zat, maar dat heb je natuurlijk pas achteraf door. Deze crisismomenten leidden tot een opname. Een opname op de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis. Jeja, ik zei toch dat het hels was.

Dinsdagavond 30 november is een avond om nooit te vergeten. Alle details van die avond en nacht zitten nog zeer helder in mijn hoofd en komen soms piepen in mijn dromen. Ik ging op 30 november met twee vriendinnen uit eten, lekker gezellig. Ik genoot ervan om weg te zijn, om te genieten, om te babbelen en om aan mezelf te denken. Wat deed dat deugd. Maar natuurlijk popten de problemen met Bram al zeer snel in mijn hoofd. Ik voelde verschillende emoties door elkaar: angst, schuld, chaos, verwarring. Mijn grote angst werd later die avond ook werkelijkheid. Ik had reden om die angsten te hebben, ze waren niet verzonnen en geen schreeuw om aandacht. De problemen waren echt D I E P!

Mijn leuke en gezellige avond vloeide over in een helse avond. Bram was volledig van de kaart. Ik kreeg geen vat op hem, ik kon niet met hem praten. Ik geraakte niet door zijn muur. Luisteren was het enige wat ik kon doen. Heftige woorden en uitspraken kwamen uit zijn mond. Een alarmbel in mijn hoofd sprong op rood: Ik moet hier iets ondernemen! Ik stelde een crisisopname voor. Tot mijn grote verbazing had Bram niet veel overtuiging nodig. Dit was de grootste reden om effectief in opname te gaan. Zo wist ik zeker dat hij het meende en hij toch echt wel in een diep gat zat waar hij niet zelf uit zou geraken.

Wij dus op weg naar het ziekenhuis. Aan het onthaal van de spoed moest ik toch even een grens over. Mevrouw aan het onthaal: “Waarvoor komt u? Wat is het probleem?” Ik: “Mijn man heeft zelfmoordgedachten.” BOEM! De bom gaat af. Ik heb de woorden uitgesproken. Ik kan ze niet meer terugnemen. Het is heftig, maar o zo nodig.

Bram werd heel snel naar een kamer op de spoeddienst gebracht en er kwam een dokter langs. Er werd geluisterd naar Bram en al snel werd geoordeeld om hem in crisis op te nemen. Ik mocht mee naar de dienst waar hij die nacht zou verblijven. We zaten rond de tafel met een verpleger en een psychiater. Er werd opnieuw naar Bram zijn verhaal geluisterd en ik mocht vertellen waarom we in alle crisis naar het ziekenhuis gekomen zijn. Er werd dan bevestigd dat het nodig was om die nacht in opname te gaan. Een last viel van mijn schouders. Een last zo groot dat ik ze niet kan vergelijken met iets. Eindelijk werd er geluisterd met volledig open oren. Eindelijk werd hij écht geholpen!

Ik liet Bram achter in een kale witte kamer. Ik wenste hem een goeie nacht en ik ging naar huis, alleen. Eenmaal thuis probeerde ik alles op een rijtje te zetten. Dat lukte uiteraard nog niet, daar was het te vroeg voor. Ik sms’te nog even met Bram en viel uiteindelijk in de zetel in slaap. Wat een nacht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: